Hallo lezer!

Welkom op mijn weblog!  Ik hoop jullie met al mijn "levenswijsheid" een beetje van dienst te kunnen zijn.

Veel plezier!

 

Prachtig stuk liefdespoëzie

Hierbij volgt sonnet 94 van Pablo Neruda.  Ik vind dit een ongelooflijk gedicht (zelfs het woord 'gedicht' lijkt hier ondermaats).  Als men dit op mijn begrafenis (later, veel later hoop ik) zou willen voorlezen...

Sonnet 94

Als ik sterf, overleef me met zo'n zuivere kracht
dat je de woede wekt van de flauwte en de koude,
verhef naar wijd en zijd je onuitwisbare blikken,
speel met je gitaarmond van 's ochtends tot 's avonds.

Ik wil niet dat je lach en je stappen aarzelen,
ik wil niet dat mijn blije nalatenschap sterft,
klop niet aan mijn hart, ik zal er niet zijn.
Leef in mijn afwezigheid als in een huis.

De afwezigheid is een huis zo onmetelijk,
dat je er dwars door de muren zult binnenkomen
en de kaders in de lucht zult ophangen.

De afwezigheid is een huis zo transparant,
dat ik, zelf levenloos, jou zal zien leven
en als je lijdt, liefste, opnieuw zal sterven.


update

Oke, hier is al weer enkele weken niets gepost.  Dat komt door al het werk dat ik moest verrichten voor de paasvakantie en dan natuurlijk de paasvakantie zelf.  In de paasvakantie ben ik 8 dagen naar Ierland geweest, om mijn vriend eens te gaan bezoeken.  Daarna waren het nog heeeeel drukke dagen, want ik ben naar het AMVC Letterenhuis in antwerpen gemoeten om het archief te bezoeken. De dag daarna ging ik winkelen naar Breda en de dagen daarna moest ik normaal aan mijn masterproef werken, en dat heb ik wel eventjes gedaan, maar het is toch niet helemaal geslaagd.
In de volgende blogs zal ik vertellen over Ierland, en wat ik daar allemaal gedaan heb en dan  natuurlijk het AMVC Letterenhuis.
Voorig weekend was ook een heel druk weekend, want toen is mijn vriend naar huis gekomen om een Touwtrekweekend mee te organiseren voor zijn touwtrekploeg.  Daarover ook in één van mijn volgende blogs meer!

Een kleerkast om jaloers op te zijn?

Zaterdagavond ben ik met mijn ma naar de film 27 Dresses gaan zien.  Het was zeker wel een entertainende film met een goed verhaal en een goede uitwerking.  Deze romantische komedie duurde langer dan 90 minuten, wat niet de gewoonte is voor dit genre en dat loonde!  Hierdoor kon het leuke verhaal beter uitgewerkt worden en zat er veel drama, romantiek en humor in de film.  De hoofdactrice deed haar job heel goed en zette haar rol geloofwaardig neer.  De andere personages deden ook hun werk en zorgden voor een leuke prent. Deze film is zeker de moeite om te zien wanneer je zin hebt in humor en romantiek, zelfs als je er zelf emotioneel niet goed aan toe bent.  Het is een echte boost voor je gemoed!

Breinloos Springen

Zaterdagavond ben ik met enkele vrienden naar de film Jumper gaan kijken. Nu moet ik wel toegeven: we zijn naar de late voorstelling gaan zien om 22.15u, dus we hadden zin in een ontspannend filmpje waarbij we onze hersencelletjes een beetje konden laten rusten. Ze speelden ook nog Juno en No Country for Old Men, maar de eerste leek ons te humoristisch en de tweede te gruwelijk. Dat waren natuurlijk niet alle films die gedraaid werden, maar de rest zei ons eigenlijk niet veel (nu mijn vriend in Ierland zit heb ik niet veel zin in het romantisch gesnotter van een film zoals P.S. I Love You). Eerst hadden we nog iets gedronken in de Lazy Lounge en daarna was het tijd om ons onderhevig te stellen aan allerlei indrukken van goeie Jumpers en enkele slechterikken. Nu moet ik toegeven: leuk concept, plezante special effects en lachwekkende humor. Ik ging er al helemaal op hopen dat ik eigenlijk ook zo'n Jumper was. Maaaaaar (er is natuurlijk altijd een maar) Lees verder...

Vooruit: omdat het niet anders kan

Omdat het niet anders kan, breng ik hier een kort verslagje van de voorbije avond waarop een vriendin en ik naar Omdat het niet anders kan van De Tijd zijn gaan kijken in de Schouwburg in Leuven.  Het was een aangename avond met een leuke, maar toch wel korte voorstelling.  Laat me het zo zeggen: de voorstelling was net op tijd gedaan.  Als de voorstelling nog tien minuten langer had geduurd, dan had ik waarschijnlijk toch in slaap gevallen aangezien het wel een vermoeiende voorstelling was.  Daarbuiten was de voorstelling ook nogal statisch: zes mannen en één vrouw die afwisselend (in willekeurige volgorde) een gedicht van Pablo Neruda brachten en vervolgens weer terug gingen zitten of ergens op het podium gingen staan.  De voorstelling werd wel opgeflakkerd door de mooie tangoklanken die één van de mannen op zijn accordeon-achtige instrument uitbracht.  De voorstelling duurde ongeveer één uur en een kwartier, wat dus niet echt lang is voor een normale theatervoorstelling.  Maar zoals ik al zei: de voorstellling was net op tijd gedaan.  Echt je avond ermee vullen, kan je natuurlijk niet, dus de gebruikelijke drankjes werden nadien in de Domus genuttigd. 
Deze voorstelling heeft me de poëzie van Neruda echter wel beter leren kennen en ik moet toegeven: ik ben niet helemaal fan.  Ik ben verkocht aan zijn liefdespoëzie die gaat over sterven en verlies, maar ik vind me helemaal niet terug in zijn liefdeslyriek waarin hij de vrouw aanbid als een brood.  Nu ja, dat zal dan mijn eigen visie op de vrouw dan zijn die in de weg staat waarschijnlijk Lachend
Maar het was een leuke, aangename, leerrijke en ontspannende avond!  De voorstelling is aan te raden aan elke Neruda-liefhebber! 

Het Beloofde Gedicht

Een paar dagen terug vertelde ik jullie over Saint Amour en ik beloofde jullie toen dat ik spoedig een gedicht op de blog zou plaatsen dat mij raakte. Nu heb ik in één van de bundels die ik mij die avond heb aangeschaft een gedicht gevonden dat niet werd voorgedragen, maar dat mij wel raakt.

Siberië

Geef me je jas
van bont van teddyberen.
Sla je arm om me heen
en al je winterkleren.
Zoen me tot ik warm word.
Zoen me tot ik spin.
Trek je eigen huid dan uit,
stop mij eronder in.
Sus me met je hartslag.
Wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons.

Moeyaert, Bart, Verzamel de liefde, Amsterdam - Antwerpen, Querido, 2008, 38

vandaag: Herman-dag

Vandaag ben ik dus heel de dag aan het Hermannen geweest.  Dat houdt in: opzoekwerk doen voor mijn Masterproef over Herman de Coninck.  Ik heb bijna de hele dag in de centrale bibliotheek gezeten om daar twee thesissen (wat is het meervoud van thesis?) in te kijken.  Natuurlijk kan ik de gehele thesis niet kopieren en moest ik aantekeningen maken.  Maar ik heb dus wel ondervonden dat er mij nog veeeeel werk te wachten staat.  Hopelijk heb ik nog genoeg tijd want de deadline ligt begin juni.  Gelukkig moet de masterproef maar 50 blz lang wezen (zonder bibliografie en dergelijke welliswaar) of 60 000 tekens.  Dus we blijven verder doen met goeie moed!  Het lukt ons wel!
Na het Hermannen  had ik les van half vijf tot zeven over de veldtheorie van Bourdieu: heel theoretisch, maar best wel interessant.  Het was een soort van inleiding op het vak 'literaire institutionalisering'.  Dat gaat nog interessant worden. Lachend

Jeuj!

Ik heb vandaag mijn resultaten gekregen van eerste examenreeks van dit academiejaar.  En jaja, ik was er van alles door. Van 'Western Literature: concepts and questions' was ik er maar nipt door, maar erdoor is erdoor he!  Van de rest had ik best nog wel wat overschot, dus geen probleem daar!  Ik ben in elk geval weer blij dat het aantal herexamens dit jaar al een stukje verminderd wordt!

Al ons verdriet

Zaterdagavond ben ik naar een voorstelling van Het verdriet van België van Hugo Claus gaan zien in de schouwburg in leuven in het kader van het jaarlijks cultuurfestival 'Kulturama'. Naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het boek, en eveneens de vernieuwde 26ste druk, werd er een indrukwekkende, boeiende en gevarrieerde avond verzorgd met bekende gasten zoals o.a. Simon Vinkenoog, Jan Decleir en ook Claus z'n vrouw Veerle.
De avond begon met een stukje uit het boek dat voorgelezen werd door Jan Decleir. Daaropvolgend kwamen de twee presentatoren plaatsnemen aan een soort discussietafel en lieten ze de eerste gast opkomen: Simon Vinkenoog. Hierna was er nog plaats aan de tafel voor iemand van de uitgeverij, Marc Reynebeau en Guy Verhofstadt. Ondertussen kwam Dimitri Verhulst nog een zelfgeschreven stuk voorlezen en verzorgde Tiny Bertels de muzikale noot. Op het einde van de voorstelling werd het eerste hoofdstuk van het boek voorgelezen door Jan Decleir, Antje de Boeck, de vrouw van Claus, Louis Tobback en Guy Verhofstadt. Dit gebeurde als begin van de voorleesmarathon die de volgende dag (zondag dus) zou verdergezet worden in De Dry Coppen.
Het was een ongelooflijke avond vol plezier en achteraf kregen we nog een drankje aangeboden van de uitgeverij De Bezige Bij waar Claus al jaar en dag zijn boeken laat uitgeven.

De voorbije dagen

Woensdag was een rustig dagje. Ik heb mezelf een beetje nuttig beziggehouden met het op orde brengen van mijn cursussen van vorig semester. 's Avonds zijn we dan geen poolen in de downtown jack. Dat is altijd aangename ontspanning.
Donderdag ben ik twee lessen gaan volgen: één les die ging over Nederlandse politieke literatuur ten tijde van W.O. II, en een andere over "literaire institutionalisering". Ik kon één van deze twee kiezen om mijn zestig studiepunten te vervolledigen.
Vrijdag had ik ook twee vakken: het eerste is een 'lessenreeks' over het proza in 1968. Welnu, een lessenreeks is het niet echt, aangezien er maar vier ontmoetingsmomenten zullen zijn en voor de verderrest moeten we in groepjes aan een bepaald onderwerp werken zodat we op het einde van mei een kleine tentoonstelling over dit globale onderwerp (het proza in 1968) kunnen organiseren. Het andere vak van de dag was een inleidend vak over ons leesportfolio: een leesdossier samengesteld op basis van een leestraject dat we zelf mogen selecteren.
Vrijdagavond heb ik dan mezelf nog wat beziggehouden met mijn bibliotheek op orde te brengen (aangezien ik enkele nieuwe boeken aangeschaft had) en daarna heb ik verder gelezen in Het Bernini Mysterie van Dan Brown, tot ik erbij in slaap viel.